Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Φούγκα για δύο ασύμμετρες φωνές...περί στήθους πραγματεία



Φωτο Παναγιώτης Κούκης



ΑΝΤΙΘΕΜΑ ( Όλη η ορχήστρα)

Για ένα δεν θα μπορούσε να παραπονεθεί η Αίγλη στην εξάμηνη επικοινωνία της με τον Μιχαλιό: μαζί του δεν επρόκειτο να πλήξει. Σαν τις μπάμπουσκες η μία έκπληξη κρυβόταν μέσα στην άλλη, μόνο που, σε αντίθεση με το ρώσικο παιχνίδι που οι κούκλες όλο και μικραίνουν, η καινούργια έκπληξη ήταν πάντα μεγαλύτερη από την προηγούμενη. Εντελώς απρόσμενα κατέφθασε στην οθόνη της μια δίδυμη φωτογραφία που απεικόνιζε το μπούστο μιας νεαρής γυναίκας. Ένα ελαφρύ μπλουζάκι πάσχιζε, χωρίς επιτυχία, να κρύψει το στήθος που ξεπρόβαλε αυθάδικα – πιο πολύ το αριστερό – πανέμορφο,  αποκαλύπτοντας μια τεράστια βυσσινί άλω στη μέση της οποίας η ρώγα κυριαρχούσε προκλητικά διογκωμένη.

Όχι δεν υπήρξα ποτέ τρομοκράτης, εκτός αν θεωρείς τρομοκρατικό το να  προωθήσω την εικόνα στις επαφές μου ζητώντας να εντοπίσουν τις επτά διαφορές. Τι με συμβουλεύεις; Να το κάνω ή το θεωρείς κάπως τραβηγμένο; 

Τι παιχνιδάκι ήταν πάλι αυτό; Από πότε είχε γίνει σεμνότυφος; Ήθελε στ’ αλήθεια να δει την αντίδρασή της πάνω στο πολυσυζητημένο θέμα της εκμετάλλευσης του γυναικείου γυμνού ή στόχευε στο να την σοκάρει;

Και γιατί να μη την στείλεις; Φοβάσαι μήπως προσβάλλεις την ηθική των φίλων σου και  σε χαρακτηρίσουν οφθαλμολάγνο; Αμφιβάλλω! Κυρίως αν έχουν τις ίδιες απόψεις με σένα. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα προσβάλλεις την αισθητική τους. Χάρμα οφθαλμών είναι η κοπέλα!  Αν όμως ενδιαφέρεσαι για την άποψή μου πάνω στη χρήση ή κατάχρηση του γυναικείου γυμνού, τα λέει όλα το δημοτικό τραγουδάκι για τη νεραντζούλα τη φουντωτή. Εκεί η λαϊκή σοφία του περασμένου αιώνα, περιγράφει πώς φύσηξε ο βοριάς, πώς σηκώθηκε το ποδοφούστανο της γυναίκας και πώς φάνηκε ο ποδαστράγαλός της. Και τότε σαν από θαύμα έλαμψε ο γιαλός. Αναχρονιστικό;  Ναι, στην εποχή μας που όλα είναι χύμα και που οι άντρες προσπερνούν αδιάφοροι τη γυναικεία γύμνια όσο όμορφη κι αν είναι! Κι αυτό δεν είναι συμπέρασμα δημοσκόπησης, είναι η προσωπική μου εμπειρία από τη μακρόχρονη θητεία μου στα Πανεπιστήμια. Είκοσι πέντε χρόνια πριν, ήταν πολύ εύγλωττο το λαίμαργο βλέμμα των ανδρών-διδασκόντων και το κοκκίνισμα στο πρόσωπο των νεαρών φοιτητών καθώς αντίκριζαν την, από πρόθεση ή από αφέλεια, ανεπαρκή ένδυση – για να το πω κομψά - των κοριτσιών. Περνώντας τα χρόνια, διαπίστωνα ότι η ίδια εικόνα –φαίνεται τα κορίτσια συμπεριφέρονται διαχρονικά με τον ίδιο τρόπο– δεν έφερνε το ίδιο αποτέλεσμα. Η ανδρική ματιά, κάτι παραπάνω από κορεσμένη, σχημάτιζε ένα τείχος αδιαφορίας πάνω στο οποίο σκόνταφτε η –θεμιτή– επιθυμία των φοιτητριών να αρέσουν. Έτσι έμπαιναν σε ένα φαύλο κύκλο όπου όσο πιο πολλά ρούχα αφαιρούσαν τόσο πιο πολύ οι άντρες εθίζονταν στο γυμνό και τόσο λιγότερο τους εντυπωσίαζε. Σκέψου ότι ακόμα και η φωτογραφία που μου έστειλες θα ήταν λιγότερο διεγερτική, αν η κοπέλα ήταν εντελώς γυμνή. Έτσι οι γυναίκες υπακούοντας –και καλώς- στα κελεύσματα της σεξουαλικής επανάστασης, χάσαμε το μέτρο και αυτό ήταν επιζήμιο για γυναίκες και άντρες μαζί.

Γενικόλογη και αποστασιοποιημένη προσπάθησε να κάνει την απάντησή της. Εκείνος όμως σαν να είχε κάποιο ολοκληρωμένο σχέδιο, στόχευε –και δεν ήταν ο μόνος- κατ’ ευθείαν το γυναικείο στήθος και συγκεκριμένα το δικό της στήθος. 

Ώστε “χάρμα οφθαλμών είναι η κοπέλα;” Ποιος μπορεί να ’χει αντίρρηση;  Όμως εγώ θα προτιμούσα να δω τα δικά σου βυζιά. Γιατί αυτά υπήρξαν το αντικείμενο των σκοτεινών νεανικών  μου πόθων,  το καλοκαίρι του ’68, ιδίως όταν φορούσες εκείνο το κολλητό ροζ-πορτοκαλί μπλουζάκι, από τη σκλαβιά του οποίου μάταια πάσχιζαν να απελευθερωθούν. Κι ενώ φλεγόμουν από την επιθυμία να τα βοηθήσω –ήμουν και ανέκαθεν πολέμιος της σκλαβιάς, βλέπεις- εγώ μιλούσα για γεωμετρικούς τόπους, εφαπτόμενες και τέμνουσες, ασύμβατες κάθετες και άλλα τέτοια ανιαρά. Κι ακόμα γιατί αυτά τα βυζιά τα φαντασιώθηκα αρκετές φορές από τότε -κάποτε και σε στιγμές ερωτικών περιπτύξεων με άλλες γυναίκες. Να περιμένω  μια υψηλής ευκρίνειας φωτογραφία στο επόμενο e-mail σου; Έτσι όπως είναι τώρα, γιατί το φυσικό είναι όμορφο.

Ιδού η οδυνηρή αποκάλυψη!
Έξοχα! 
Εκείνη  λάτρευε το μυαλό του κι εκείνος λαχταρούσε το στήθος της! 
Έντιμη συναλλαγή! 
Πώς δεν είχε προσέξει εκείνο το μακρινό καλοκαίρι τη ματιά του να κατεβαίνει χαμηλότερα; Πώς είχε την αίσθηση ότι την κοίταζε στα μάτια; Πόση απόσταση έχει να διανύσει ένα βλέμμα από τα μάτια ως το στήθος; Από την άλλη, τώρα πια μπορούσε να καταλάβει πολύ καλά για ποιο πράγμα της μιλούσε. Το μπλουζάκι ήταν για την ακρίβεια κοραλλί και το είχε πλέξει με το βελονάκι και πολύ μεράκι η μητέρα. Όμως η καθιστική ζωή και το παραπανίσιο φαγητό την είχαν φορτώσει με επί πλέον κιλά που έγιναν αισθητά το καλοκαίρι όταν απαλλάχθηκε από τα χοντρά ρούχα και τη μαθητική ποδιά. Είχε μετατραπεί, χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει, σε μια χυμώδη κοπέλα με πληθωρικές καμπύλες. Το μπλουζάκι είχε φτιαχτεί για λεπτότερη σιλουέτα, με παράπλευρη συνέπεια το σώμα της να ασφυκτιά μέσα του και το στήθος να ξεχειλίζει χωρίς η ίδια να έχει πάρει είδηση τις παρενέργειες.

Το αστείο είναι ότι το στήθος που στοίχειωνε τις αναμνήσεις του, διατηρήθηκε στη μορφή που το θυμόταν για λίγα μόνο χρόνια. Αμέσως μετά τις εισαγωγικές η Αίγλη βάλθηκε να αποκαταστήσει τα πράγματα στην αρχική τους τάξη. Δεν ήταν δύσκολο αφού στο DNA της ήταν καταγραμμένη η λεπτή σιλουέτα του πατέρα και αφού ο πεισματάρης χαρακτήρας της δεν σήκωνε αντιρρήσεις. Η αλήθεια είναι ότι, ενώ τα περίσσεια κιλά έφυγαν ήδη μέσα σε λίγους μήνες, το στήθος αντιστάθηκε σθεναρά. Τελικά όμως από στρογγυλό “πεπονάτο” έγινε “λεμονάτο” κι επειδή τα γυμναστήρια διαθέτουν ειδικά όργανα που γυμνάζουν τους μυς του στήθους, κι εκείνη ποτέ δεν παραμέλησε τη χρήση τους, τα “λεμόνια” της δεν έπαψαν να είναι στητά και τα κολλητά μπλουζάκια δεν υπήρξαν ποτέ απαγορευμένα ακόμα και στα πενήντα της. 


20 σχόλια:

  1. Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι οι άνδρες ποτέ δεν ξεχνάμε το πρώτο γεύμα της ζωής μας...........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Μιχαλιός έχει ένα λόγο παραπάνω: η μάνα του πέθανε στη γέννα.

      Διαγραφή
  2. από έκπληξη σε έκπληξη μας πας, έχεις φαντασία...
    συγχαρητήρια και στο φωτογράφο, για την ωραία φωτογραφία με τις δροσοσταλίδες πάνω στον ιστό της αράχνης;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η καλλιτεχνική φωτογραφία απεικόνισε ένα μεγάλο μέρος της πραγματικότητας, μα η πραγματικότητα ήταν ανυπέρβλητη.

      Διαγραφή
  3. Να και το ροζ. Δοσμένο με πολύ απλωχεριά μα και σύνεση. Και φαίνεται κάπως περίεργη ο οπτική μιας γυναίκας πάνω στο θέμα.
    Τα αντρικά μάτια πάντα κοιτούν λαίμαργα είτε νεανικά είτε... κάποιας ηλικίας. Το χρώμα τους δεν αλλάζει αλλά μονάχα ο τρόπος που κοιτούν(Γκανάς). Τα νεανικά έχουν το ελεύθερο να κοιτούν αφού γι αυτά προωρίζεται το προς πρόκληση γυναικείο σώμα. Αυτό το ελεύθερο σε σύγκριση με κάποιο μεγάλης ηλικίας κοίταγμα δείχνει "αδιάφορο". Λάθος γυναικείο.
    Ο μεγάλος άντρας όσο κι αν είναι διακριτικός στο κοίταγμα πάντα γίνεται ενοχλητικός απλά και μόνο γιατί το προκλητικό σώμα δεν απευθύνεται σ' αυτόν. Γι αυτό και στον μεγάλο λέγεται οφθαλμόλουτρο ενώ στον νέο δεν σχολιάζεται.
    Πασχάλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η οπτική της Αίγλης δεν αναφέρεται στην ηλικία των ματιών που κοιτάζουν, αλλά στην αδιαφορία που προκαλεί ο εθισμός με το πέρασμα των χρόνων και την αλλαγή των ηθών. Πόσα αντρικά μάτια στυλώνονται λαίμαργα σήμερα σε ένα ζευγάρι γυναικείες γάμπες; (Για να μην σου πω για ποδαστράγαλο). Έχουν να απασχοληθούν με τόσα άλλα απόκρυφα (που έχουν γίνει φανερά)!

      Διαγραφή
  4. Ρενακι, ο μιχαλιος βλεπω μπηκε στο "θεμα" δυναμικα και απροφασιστα..... Του ταιριαζει...
    Για να δουμε την αντιδραση της αιγλης..αν και μαλλον θετικη τη διαισθανομαι..
    Παντως οπως κιαν εχει, στη σχεση τους προχωρανε σιγουρα "στηθος με στηθος"....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυναμικά και απροφάσιστα το βλέπεις;
      Σοκαριστικά θα το 'βλεπα εγώ.
      Αν ήμουν στη θέση της Αίγλης, θα τον διαολόστελνα.
      Έλα που δεν είμαι!

      Διαγραφή
  5. Ποιο το θέμα, ποιο το αντίθεμα; Μια ολόκληρη ζωή πέρασε, γεμάτη εμπειρίες, ερεθίσματα, συναισθήματα, σταθερές αξίες, αναθεωρημένες απόψεις, ανθρώπους που μας επηρέασαν, μας στιγμάτισαν, καταστάσεις που μας σκλήρυναν ή μας μαλάκωσαν και άλλα τόσα που δε χωράνε σ' ένα μικρό σχόλιο στο διαδίκτυο. Κι όταν γυρνάμε χρόνια πίσω τη ματιά μας, τη βρίσκουμε να 'χει σκαλώσει σε μικρά ευαίσθητα σημεία που είχαν συγκινήσει την ευερέθιστη εφηβεία μας. Αυτά μένουν τελικά από το λαγάρισμα του μυαλού μας; Οι αρχέγονες ορμές μας; Ο ζωογόνος έρωτας, ένας έρωτας Θεός που μας παρασέρνει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως τα λες είναι.
      Γιατί αυτοί οι έρωτες έχουν ένα μοναδικό πλεονέκτημα: ο χρόνος είναι σύμμαχος κι όχι αντίπαλος. Ο χρόνος τους ντύνει με πέπλα, τους ξεθωριάζει κι αφήνει τη φαντασία να κάνει τα υπόλοιπα.
      Καλά κάνουμε και τους κρατάμε σε πολύτιμα δοχεία αρώματος, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα.
      Αν είχαν διαρκέσει η μυρωδιά θα είχε εξατμιστεί.

      Διαγραφή
    2. Κι αν εξατμίζεται η μυρωδιά και το άρωμά της γεμίζει (διακριτικά ίσως) τον άοσμο αγέρα της ζωής μας,πειράζει;;; Αλλά ας μην το κάνουμε θέμα, θα με πεις πάλι ρομαντική!
      Καλή η ταινία;

      Διαγραφή
    3. "Καλά κάνουμε και το κρατάμε" έγραψα. Κι εγώ ρομαντική είμαι.

      Η ταινία εξαιρετική. Ο Τομ Χανκς πάει σούμπιτος για Όσκαρ ερμηνείας.

      Διαγραφή
  6. με το "δυναμικα κι απροφασιστα' κατ ευφημισμον εννοουσα σοκαριστικα και ακομψα ... και φυσικα και εγω θα τον διαολοστελνα, αλλα η αιγλη _--αν και μαλλον θα απογοητευτει- , ισως να το προσπερασει... για να δουμε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι μπράβο! Να τα λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους.
      Όσο για την Αίγλη... Εμείς τα βλέπουμε σαν τρίτοι. Εκείνη είναι μέσα και τα βλέπει παραμορφωμένα -πολύ περισσότερο αν οι συγκυρίες την έχουν κάνει ευάλωτη.

      Διαγραφή
    2. μου αρεσε πολυ το σχολιο του Πεσσοα που αναφερεις παρακατω... δε τον εχω διαβασει , θα τον ψαξω.. Ρενα εντελως ειλικρινα και χωρις ιχνος φιλοφρονητικης διαθεσης, επιτρεψε μου να σου εκφρασω το θαυμασμο μου ... σε εκτιμω και σε θαυμαζω πολυ και νιωθω τυχερη που μπορω να σε διαβαζω και να ανταλασσω σκεψεις μαζι σου, καθως και με τους φιλους αναγνωστες σου που ειναι ολοι ευαισθητα και σκεπτομενα ατομα.... Φιλια

      Διαγραφή
    3. Είμαστε όλοι τυχεροί που έχουμε δημιουργήσει μια ωραία πνευματική παρέα.

      Διαγραφή
  7. Ελενη μου αρεσει που εισαι ρομαντικη .. και μεταξυ μας τωρα, ολοι οσοι διαβαζουμε λογοτεχνια εχουμε απροκαλυπτες η κεκαλυμμενες δοσεις ρομαντισμου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μόλις διάβασα μια κουβέντα του Πορτογάλου ποιητή, συγγραφέα και φιλόσοφου Φερνάντο Πεσσόα και δεν άντεξα να την κρατήσω μόνο για μένα: "Η λογοτεχνία είναι η απόδειξη πως η ζωή δεν είναι αρκετή". .

      Διαγραφή
    2. Μακάρι να είχαμε κι εμείς την τέχνη του λόγου σε τέτοιο επίπεδο, ώστε να ξορκίζουμε τα δύσκολα, ή να αναβαθμίζουμε τα υπέροχα που μας συμβαίνουν, και να τα απολαμβάνουμε όπως τους πρέπει. Οι συγγραφείς έχουν στην πένα τους το κλειδί που μπορεί να ανοίξει μονοπάτια που ούτε φανταζόμαστε και να μας βγάλουν στο φως! Και συ Ρένα είσαι σίγουρα μία απ' αυτούς και σε παρακολουθούμε πάντα με ενδιαφέρον να μας ψυχαγωγείς. (με την κυριολεκτική έννοια του όρου)!

      Διαγραφή
    3. Ελένη μου, τα καλά λόγια είναι πάντα γλυκασμός για την ψυχή, αλλά κάθε φορά που διαβάζω κάτι που με συνεπαίρνει καταλαβαίνω πόσο μικρή είμαι. (Όπως και κάθε φορά που ανεβαίνω σε μια κορυφή, κι ενώ η καρδιά μου πεταρίζει πως κάτι κατάφερα κι εγώ, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ τους γίγαντες που σκαρφαλώνουν σε Ιμαλάια και Άνδεις.)

      Διαγραφή

Οι κουβεντούλες μας