Και...το τρίτο βιβλίο









Κάθε καινούργιο βιβλίο φέρνει τη χαρά της γέννησης και την ελπίδα (για τον γράφοντα) πως είναι καλύτερο από το προηγούμενο και πως η ανταπόκριση του κοινού θα είναι πιο θετική.
Όσοι έχουν διαβάσει την "Φούγκα" θα βρουν πολλές αναλογίες στο στιλ: Η δράση ξεκινάει χαλαρά κι όσο πάει δυναμώνει, το αισθηματικό μυθιστόρημα περνάει ξυστά δίπλα από το αστυνομικό και το τελευταίο κεφάλαιο "ξεφλουδίζοντας την αγκινάρα" αποτελεί ένα ηχηρό κρεσέντο, τόσο απρόσμενο, όσο μόνο η φαντασία μπορεί να γεννήσει. (Παρόλο που η συγγραφέας, σαν τον Κοντορεβυθούλη, ρίχνει στην πορεία ψιχουλάκια για να υποψιάσει τον αναγνώστη. Σ' αυτό το "παιχνίδι" πρέπει να είναι πολύ προσεχτικός για να μην χάσει τον δρόμο του.)
Κομμάτια του βιβλίου έχουν δημοσιευτεί στα "Γιούλια" σε συνέχειες με τον τίτλο "το μυστικό της κομμένης φωτογραφίας" και "η μουσταλευριά". Ολοκληρωμένο όμως υπάρχει μόνο σε έντυπη μορφή.
 Η συνέχεια στις σελίδες του βιβλίου που πουλιέται διαδικτυακά εδώ:




Η τιμή του είναι  8 δολάρια (Η χαμηλότερη που μου επιτρέπει η εταιρεία που το εκδίδει)
Το βιβλίο θα ταξιδέψει για τους αναγνώστες που θα το παραγγείλουν από την Αμερική όπου εκδίδεται γι αυτό πρέπει να οπλιστούν με κάποια υπομονή μέχρι να το πάρουν στα χέρια τους.


Ο  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ μου έγραψε:


Ρένα, τελειώνω το μυθιστόρημά σου. Ενώ ξεκίνησα να το διαβάζω αργά, κρατώντας σημειώσεις, ο ρυθμός της καθημερινότητας δε μου επιτρέπει τέτοιες ανέσεις, αυτό το διάστημα τουλάχιστον.
Το βιβλίο, παρά τις κραυγαλέες συμπτώσεις, με συγκίνησε! Σου επαναλαμβάνω ότι είσαι φτασμένη συγγραφέας. Αδικείσαι που σε διαβάζουν ελάχιστοι ή λίγοι. Απορώ, πώς καταφέρνεις, με τόσο μικρό παρελθόν συγγραφής, να δημιουργείς τέτοια έργα. Αυτό σημαίνει πως διαθέτεις τάλαντο και έχεις μέλλον. Όσο για τις κραυγαλέες συμπτώσεις, ίσως είναι απαραίτητες για αυτού του είδους τη λογοτεχνία. Γιατί υπάρχει και μία άλλου είδους λογοτεχνία, η οποία με συγκινεί το ίδιο αν όχι περισσότερο, εκείνη της έλλειψης συμπτώσεων. Εκείνη, στην οποία οι πρωταγωνιστές δε συναντιούνται, σε πείσμα των αναγνωστών, των θεατών κλπ. Για παράδειγμα σου αναφέρω το έργο Περιμένοντας το Γκοντό, του Μπέκετ. 
Επανέρχομαι στο βιβλίο σου. Ορισμένες από τις ερωτικές ιστορίες, που περιγράφεις τόσο καλά, μολονότι τις κρίνω ως ιστορίες βολεμένων ανθρώπων, που έχουν ξεπεράσει το βιοπορισμό, είναι βαθιά ανθρώπινες, δεν τις θεωρώ ξένες, μακρινές, αλλά πολύ γνώριμες, σχεδόν δικές μου! Το μυστικό του συγγραφέα είναι να αναγνωρίζει ο αναγνώστης του προσωπικές καταστάσεις, δικές του υποθέσεις.
Το βιβλίο σου μυρίζει Μεσόγειο, μυρίζει μπαρούτι από τον πόλεμο του σαράντα και τον εμφύλιο, διαθέτει το πικρό χαμόγελο της μετεμφυλιακής παλινόρθωσης, τη μιζέρια της ελληνικής επαρχίας και την πίκρα της κατατρεγμένης Επτανήσου. Έχει τη γεύση της τρικυμίας -που λέει κι ο Ελύτης- αλλά και του έρωτα, του νόμιμου και του παράνομου. Αυτή η διάκριση νόμιμου και παράνομου έρωτα -δε σου κρύβω- με ταλανίζει, παρότι οδεύω προς τα εξήντα!
Λέω ότι μυρίζει Μεσόγειο, γιατί πιστεύω ότι πιο δύσκολα ένας βορειοευρωπαίος με συνεργείο θα την έπεφτε στη σύζυγο του γνωστού του πελάτη. Μ’ αρέσει που τον περιγράφεις άσχημο (μου θύμισε τον Πάνα), που ξεφεύγεις από την κλίκα των πανέμορφων προτύπων.
Ενώ σου γράφω, με διακόπτουν συνέχεια τηλεφωνήματα, κουδούνια κλπ. Κλείνω λοιπόν. Τα υπόλοιπα δια ζώσης.



Το σχόλιο του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΙΧΑ για το βιβλίο

Πριν λίγες μέρες ήλθε στα χέρια μου το «Μυστικό της κομμένης φωτογραφίας». Ναι, όπως και την «Φούγκα», το διάβασα μονορούφι.
Ρένα η ελπίδα σου ότι είναι καλύτερο από το προηγούμενο, για μένα, επαληθεύθηκε (παρότι η «Φούγκα» ήταν πιο κοντά στα προσωπικά μου βιώματα της εποχής).
Στο «Μυστικό» βρήκα πολύ καλή την ανάπλαση της εποχής και την αποτύπωση του ιστορικού πλαισίου που συνθλίβει τον άνθρωπο, του κοινωνικού χώρου που επηρεάζει καθοριστικά (που εξανάγκασε τον Μάρκο να συνθηκολογήσει με την οικογενειακή πίεση) και του χρόνου που δαμάζει αλλά και ανατρέπει…
Η ψυχολογική σκιαγράφηση των ηρώων, τα αδιέξοδα της Ιρίνας και πάνω από όλα το ψυχογράφημα της Φιορούλας , έξοχα δοσμένα. Πολύ καλή η επιλογή σου να αλλάζει η οπτική και το πρόσωπο που διηγείται την ιστορία και επίσης το «άνοιγμα» πού κάνεις σε παράλληλα σχόλια, πτυχές της τότε και πιο πρόσφατης ελληνικής πραγματικότητας, προσωπικές καταστάσεις και κοινωνικό περίγυρο.
Συγχαρητήρια και ευχές για ανάλογη συνέχεια !!
Γιώργος Μίχας

Ο ΑΝΤΡΕΑΣ ΤΣΕΚΟΣ σχολίασε

Ρένα,

Μαζί με τα συγχαρητήριά μου παραθέτω και την ταπεινή μου γνώμη για το νέο σου διήγημα.
'Eνα ειλικρινές, άμεσο και συγκινητικό πορτρέτο ανθρώπων και καταστάσεων του εγγύς παρελθόντος. Η περιγραφή και ροή των γεγονότων μου κρατούσε ζωηρό το ενδιαφέρον και αρκετές φορές απαιτούσε την ανάλωση "λαδιού του μεσονυκτίου".
Οι λογοτεχνικές εξάρσεις ήταν πειθαρχημένες σε μήκος και αριθμό δίδοντας έμφαση και πρώτο πλάνο στα πρόσωπα και γεγονότα.
Στην πορεία του διηγήματος εισήλθαν καινούργια πρόσωπα των οποίων το επίπεδο και εκφράσεις όντας σε αντιδιαστολή με αυτά των αρχικών προσώπων με βρήκαν απρόθυμο να τα αποδεχθώ. Ισως μια περισσότερο προσεκτική επεξεργασία θα μπορούσε να μετριάσει αυτή την αντίθεση.
Είναι ένα εύληπτο και “ανθρώπινο” διήγημα που ανεπιφύλακτα θα το πρότεινα σε όλους.


Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΣ έγραψε


Από τις πρώτες αράδες, το στρωτό γράψιμο της Ρένας, και το μεγάλο ταλέντο να κρατά το ενδιαφέρον στον αναγνώστη, με αιχμαλώτισε ανάμεσα στις αράδες...
Ο συγκρατημένος ρομαντισμός που βρήκα δίνει μια δόση ισχυρότερη από αν το βιβλίο ξεχείλιζε από αυτόν και παρά κάποιο ρεαλισμό στις περιγραφές, είναι η γεύση που αφήνει στο τέλος...
Ο αισθησιασμός κάποιον περιγραφών, δεν απωθεί, ούτε ξενίζει, διαβάζεται με ενδιαφέρον χωρίς να μας παρασέρνει σε ζωώδη ένστικτα κυνικά, που θα μας αποσυντόνιζαν από την ουσία του βιβλίου...
Η Ρένα τα γράφει όλα! Απλά και με στρωτό ευχάριστο τρόπο!
Όπως θα έπρεπε να κάνουν όλοι!
Η ζωή δεν είναι μόνο γιρλάντες και λουλούδια!
Πολλές φορές ένιωσα μια χαρά, σαν έφθανε η ώρα να ηρεμήσω με το βιβλίο της στην ηλιόλουστη βεράντα μου...
Ρένα μου, σε συγχαίρω και σου εύχομαι να γράφεις πάντα τέτοια για πολλά χρόνια ακόμη!
Ιωάννης Ραυτόπουλος

5 σχόλια:

  1. Πριν λίγες μέρες ήλθε στα χέρια μου το «Μυστικό της κομμένης φωτογραφίας». Ναι, όπως και την «Φούγκα», το διάβασα μονορούφι.
    Ρένα η ελπίδα σου ότι είναι καλύτερο από το προηγούμενο, για μένα, επαληθεύθηκε (παρότι η «Φούγκα» ήταν πιο κοντά στα προσωπικά μου βιώματα της εποχής).
    Στο «Μυστικό» βρήκα πολύ καλή την ανάπλαση της εποχής και την αποτύπωση του ιστορικού πλαισίου που συνθλίβει τον άνθρωπο, του κοινωνικού χώρου που επηρεάζει καθοριστικά (που εξανάγκασε τον Μάρκο να συνθηκολογήσει με την οικογενειακή πίεση) και του χρόνου που δαμάζει αλλά και ανατρέπει…
    Η ψυχολογική σκιαγράφηση των ηρώων, τα αδιέξοδα της Ιρίνας και πάνω από όλα το ψυχογράφημα της Φιορούλας , έξοχα δοσμένα. Πολύ καλή η επιλογή σου να αλλάζει η οπτική και το πρόσωπο που διηγείται την ιστορία και επίσης το «άνοιγμα» πού κάνεις σε παράλληλα σχόλια, πτυχές της τότε και πιο πρόσφατης ελληνικής πραγματικότητας, προσωπικές καταστάσεις και κοινωνικό περίγυρο.
    Συγχαρητήρια και ευχές για ανάλογη συνέχεια !!
    Γιώργος Μίχας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιώργο, αναγνωρίζω τη δημιουργική σου ανάγνωση, έτσι όπως αποτυπώνεται στο σχόλιό σου, πράγμα που κάνει τα καλά σου λόγια ουσιαστικά ανεκτίμητα. Σ' ευχαριστώ.

      Διαγραφή
    2. Ρένα μου , μετά από αρκετό καιρό μελέτησα προσεκτικἀ το έργο σου . Αν και το κάθε κεφάλαιο θα μπορούσε να αποτελέσει αυτόνομο διήγημα, εν τούτοις καταφέρνεις με μαεστρία να το συνδέεις κάνοντάς το αυτοτελές. Έχεις έναν θαυμἀσιο λαξευμένο λόγο που σίγουρα αυτό είναι το ταλέντο του συγγραφέα με μια στιβαρή λογοτεχνική υφή. Αυτό παρατηρήθηκε και στα άλλα σου έργα.Εγώ προσωπικά το θεωρώ ἐνα πολύ καλό έργο και το συστήνω και σε γνωστούς . Αποπνέει αλήθειες , αλλά και φαντασία. Μόνο τα ονόματα νομίζω έχεις αλλάξει . Η Κορυδαλλίδα μου άρεσε πολύ . Εντελώς πρωτὀτυπο. Εύχομαι νάναι καλοτάξιδο το βιβλίο σου και να συνεχίσεις εφ΄όρου ζωής να γράφεις.Με Πολλή αγάπη.

      Διαγραφή
    3. Χάρηκα πολύ, Άννα, που κατάφερες να το διαβάσεις έστω και ηλεκτρονικά. Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Όχι, δεν άλλαξα μόνο τα ονόματα. Η φαντασία μου έδωσε συνέχεια στην πραγματικότητα για να την κάνει... μυθιστορηματική.

      Διαγραφή

Οι κουβεντούλες μας